Nr konta: BS OŁAWA 45958500070010000844040001

Co nowego w prawie dla niepełnosprawnych

Nowe karty parkingowe

Wkrótce zaczną obowiązywać nowe zasady dotyczące kart parkingowych. Cała akcja przebiega pod hasłem „Uwalniamy koperty dla najbardziej potrzebujących”. Odpowiedzi na podstawowe pytania dotyczące tej kwestii znajdziecie pod tym linkiem:
www.kartaparkingowa.pl

Wybory

Trwają wybory samorządowe. Część z naszych Podopiecznych to osoby uprawnione do głosowania, skończyły bowiem 18 rok życia. Kodeks Wyborczy z 2011 r. przyniósł w tym zakresie pewne zmiany o charakterze udogodnień dla osób niepełnosprawnych. A oto garść informacji:

  1. Osoby posiadające orzeczenie o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności mogą głosować korespondencyjnie.
    Skorzystanie z tej formy głosowania wymaga zgłoszenia przez uprawnionego wyborcę do urzędu gminy zamiaru głosowania korespondencyjnego. Należało je przesłać najpóźniej do 27 października 2014 r.
    Można to zrobić ustnie, pisemnie lub w formie elektronicznej. Nie ma jednolitego formularza zgłoszenia, ale powinno ono zawierać: imię i nazwisko wyborcy, imię ojca, datę urodzenia, numer PESEL, oświadczenie wyborcy o wpisaniu do rejestru wyborców w danej gminie, wskazanie wyborów, których zgłoszenie dotyczy, a także wskazanie adresu stałego zamieszkania, na który ma być wysłany pakiet wyborczy. Do zgłoszenia należy także dołączyć kopię aktualnego orzeczenia ustalającego stopień niepełnosprawności.
    Jeżeli wyborca chciałby otrzymać karty do głosowania z nakładkami w alfabecie Braille’a, powinien to wyraźnie napisać w zgłoszeniu.

  2. Wyborca powinien otrzymać na wskazany w zgłoszeniu adres pakiet wyborczy, który zawiera komplet materiałów niezbędnych do głosowania:
    • karty do głosowania,
    • instrukcję głosowania korespondencyjnego,
    • oświadczenie o osobistym i tajnym oddaniu głosu,
    • kopertę zwrotną oraz kopertę na karty do głosowania,
    • nakładki na karty do głosowania sporządzone w brajlu – jeżeli wyborca prosił o nie w zgłoszeniu zamiaru głosowania korespondencyjnego.
  3. Wyborca głosujący korespondencyjnie powinien postępować zgodnie z instrukcją, w przeciwnym razie jego głos będzie nieważny:
    • Po skreśleniu wybranych kandydatów należy włożyć karty do głosowania do koperty oznaczonej jako „KOPERTA NA KARTY DO GŁOSOWANIA”.
    • Kopertę należy zakleić.
    • Należy podpisać oświadczenie o osobistym i tajnym oddaniu głosu.
    • Do koperty oznaczonej jako „PRZESYŁKA WYBORCZA” wkłada się kopertę z kartami do głosowania oraz podpisane oświadczenie, a następnie się tę kopertę zakleja.

    Na kopercie będzie już wydrukowany adres komisji wyborczej, do której przesyłka powinna trafić.
    Nadanie przesyłki jest bezpłatne.

  4. Osoby z orzeczeniem o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności oraz wyborcy powyżej 75. roku życia mogą upoważnić zaufaną osobę do oddania głosu w jej imieniu. Taka osoba nazywana jest pełnomocnikiem. Pełnomocnik głosuje zatem osobiście w lokalu wyborczym, ale nie w imieniu własnym, tylko innego wyborcy (mocodawcy).

Pełnomocnikiem może zostać wyborca wpisany do stałego rejestru wyborców w tej samej gminie co osoba, w imieniu której głosuje. Nie jest dopuszczalne przyjęcie pełnomocnictwa od więcej niż jednego wyborcy, chyba że jednym z nich jest członek najbliższej rodziny (rodzic, dziecko, małżonek, brat, siostra, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia, kurateli lub opieki w stosunku do pełnomocnika).

Karta Dużej Rodziny

Od 16 czerwca br. rodziny wielodzietne mogą składać w gminie wnioski o wydanie Ogólnopolskiej Karty Dużej Rodziny, która uprawnia do zniżek w instytucjach kulturalnych czy sportowych.

Karta Dużej Rodziny przysługuje rodzinom z przynajmniej trójką dzieci, niezależnie od dochodu. Karta jest wydawana bezpłatnie każdemu członkowi rodziny.
Dzieciom z niepełnosprawnością Karta będzie przysługiwać niezależnie od wieku. Rodzicowi z rodziny wielodzietnej Karta będzie wydawana na czas nieokreślony, co znaczy, że nie straci on swych uprawnień, gdy dzieci dorosną. Dzieciom Karta będzie przysługiwać do 18. roku życia, a w przypadku kontynuowania nauki do 25. roku życia.

Karta oferuje system zniżek oraz dodatkowych uprawnień. Jej posiadacze mają możliwość skorzystania z zniżek w instytucjach kulturalnych i rekreacyjnych oraz ulg na usługi transportowe na terenie całego kraju.

Zniżki, do których uprawnia Karta Dużej Rodziny, przysługują każdemu członkowi rodziny w jednakowym wymiarze. Może się jednak zdarzyć, że instytucja lub firma, która oferuje zniżki, będzie chciała przyznać dodatkową ulgę osobom niepełnosprawnym.

Wszystkie ministerstwa przygotowują aktualnie oferty podległych im instytucji oferujących ulgi. Do współpracy zapraszane są również podmioty prywatne. Wykaz uprawnień oraz zniżek oferowanych przez te podmioty zostanie umieszczony na stronie internetowej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Katalog ten będzie podlegał aktualizacji każdorazowo w przypadku zmiany uprawnień lub podmiotów, które uprawnienia te przyznały.

źródło: www.rodzina.gov.pl

Zbiórki publiczne po nowemu

Od 18 lipca 2014 r. obowiązują nowe zasady prowadzenia zbiórek publicznych, oto najważniejsze założenia:

  1. zgłoszenie (dotychczas pozwolenie)
  2. zgłoszenie wszystkich zbiórek: małe, duże, ogólnopolskie, lokalne do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji (dotychczas w zależności od terenu, na jakim była organizowana zbiórka, do: wójta, burmistrza, starosty, ministra)
  3. zgłoszenie elektroniczne na zbiórki.gov.pl (przy zgłoszeniu elektronicznym organizator zbiórki musi mieć ePUAP), możliwe też zgłoszenie papierowe do MAC (dotychczas tylko pisemne)
  4. decyzja o przyjęciu (lub nie) zgłoszenia elektronicznego w ciągu trzech lub papierowego w ciągu siedmiu dni (dotychczas w ciągu 30 dni)
  5. dostępność zgłoszeń i sprawozdań on-line na zbiórki.gov.pl (dotychczas zgody i sprawozdania były papierowe, pozostawały w urzędzie wydającym zgłoszenie)
  6. nie ma obowiązku umieszczania sprawozdania ze zbiórki publicznej w prasie (chyba, że zbiórka sprzed 18 lipca, wtedy nadal obowiązek sprawozdania, np. jeśli na początku 2013 r. wydano pozwolenie do 20 stycznia 2014 r. to nadal obowiązek sprawozdania do urzędu, ogłoszenie w prasie)
  7. bez opłaty skarbowej (dotychczas z opłatą – w 2014 r. było to 82 zł)
  8. zbiórką publiczną (nie zgłasza się na zbiórki.gov.pl) nie są m.in. apele o wpłaty na konto bankowe organizacji, sprzedaż przedmiotów, tzw. cegiełek (dotychczas były to zbiórki publiczne)

Więcej o tym, co jest zbiórką publiczną lub nią nie jest od 18 lipca 2014 r: poradnik.ngo.pl/x/995791

Nowe karty parkingowe dla niepełnosprawnych

Dnia 1 lipca 2014 r. weszły w życie nowe przepisy dotyczące wydawania karty parkingowej. Przede wszystkim zmienił się krąg osób uprawnionych do jej otrzymania. O wydanie karty parkingowej na nowych zasadach może się starać osoba ze znacznym stopniem niepełnosprawności i znacznie ograniczonymi możliwościami samodzielnego poruszania się, osoba z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, znacznie ograniczonymi możliwościami samodzielnego poruszania się i kodami w orzeczeniu 04-O (choroby narządu wzroku) lub/i 05-R (upośledzenie narządu ruchu) lub/i 10-N (choroba neurologiczna) oraz osoba do 16. roku życia ze znacznie ograniczonymi możliwościami samodzielnego poruszania się.

Uwaga! Od 1 lipca 2014 r. osoby z lekkim stopniem niepełnosprawności nie są uprawnione do uzyskania nowej karty parkingowej. Jeżeli obecnie posiadają ten dokument, zachowa on ważność do 30 listopada 2014 r. Za wydanie karty parkingowej zapłacimy 21 zł. W przystępny sposób o zasadach wydawania nowej karty parkingowej pod adresem http://www.niepelnosprawni.pl

Różnica między świadczeniem pielęgnacyjnym a zasiłkiem pielęgnacyjnym

Trwa protest rodziców niepełnosprawnych dzieci w sprawie zrównania wysokości świadczenia pielęgnacyjnego z płacą minimalną. Zdarza się coraz częściej, że w opinii społecznej (i niestety w środkach masowego przekazu) pojęcia świadczenia i zasiłku są traktowane jako tożsame. Rodzice niepełnosprawnych dzieci jako osoby zainteresowane dokładnie wiedzą na czym polega różnica pomiędzy tymi formami pomocy społecznej. Obydwa świadczenia przyznawane są na podstawie jednego aktu prawnego, ustawy o świadczeniach rodzinnych. Oba są świadczeniami opiekuńczymi. Różni je przede wszystkim krąg osób uprawnionych do ich otrzymania oraz wysokość obu świadczeń.

Zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem, uprawnionemu, jeśli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności.

Rodzice niepełnosprawnych dzieci domagają się m.in. natychmiastowej podwyżki świadczenia pielęgnacyjnego, dla tych, którzy rezygnują z pracy, by zająć się swoimi niepełnosprawnymi dziećmi, a także uzawodowienia tej opieki. Rząd proponuje, aby od 1 stycznia 2015 roku kwota ta wynosiła 1,2 tys. zł, a od 1 stycznia 2016 roku osiągnęła wysokość płacy minimalnej, co na rękę oznacza 1,3 tys. zł. Obecnie świadczenie składa się z kwoty świadczenia (620 zł) i 200 zł z rządowego programu, które jest nieoskładkowane (łącznie 820 zł).

Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom „Tęcza” w Oławie jako organizacja, której członkami są min. beneficjenci świadczeń pielęgnacyjnych, w pełni popiera protest Rodziców osób niepełnosprawnych. Argumenty przedstawiane przez Protestujących uważamy za słuszne a same osoby niepełnosprawne i ich rodziny zasługują – w naszej ocenie – na ochronę Państwa na takich samych zasadach jak inne grupy społeczne.

Zajęcia rewalidacyjne i przedłużenie okresu nauki

Od 2012 roku obowiązują nowe przepisy ważne dla uczniów niepełnosprawnych. Jest to rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 lutego 2012r. w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych, które reguluje dwie ważne kwestie: zajęcia rewalidacyjne i przedłużenie okresu nauki.

Na podstawie ramowego planu nauczania dyrektor szkoły ustala szkolny plan nauczania, w którym określa dla poszczególnych klas na danym etapie edukacyjnym m.in. tygodniowy wymiar godzin zajęć rewalidacyjnych dla uczniów niepełnosprawnych.

W każdym z ramowych planów nauczania w poszczególnych typach szkół, prawodawca określił minimalny wymiar godzin zajęć rewalidacyjnych dla uczniów niepełnosprawnych:
a) w oddziale specjalnym (w etapie edukacyjnym – np. 900, 960 lub 1.150 godzin na oddział);
b) w oddziale integracyjnym (w etapie edukacyjnym – np. 180, 190 lub 240 godzin na ucznia.

Prawodawca określił też tygodniowy wymiar godzin zajęć rewalidacyjnych dla uczniów niepełnosprawnych, w każdym roku szkolnym, który wynosi:
a) w oddziale specjalnym – np. po 8, 10 lub 12 godzin na oddział;
b) w oddziale ogólnodostępnym lub integracyjnym – po 2 godziny na ucznia.

Uczniom niepełnosprawnym można przedłużyć okres nauki na każdym etapie edukacyjnym
o jeden rok, zwiększając proporcjonalnie wymiar godzin obowiązkowych zajęć edukacyjnych. Decyzję w tej sprawie podejmuje rada pedagogiczna, po uzyskaniu pozytywnej opinii zespołu, którego zadaniem jest planowanie i koordynowanie udzielania uczniowi pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz zgody rodziców ucznia.

Przedmiotowe decyzje podejmuje się nie później niż:
1) W przypadku szkoły podstawowej – do końca lutego danego roku szkolnego odpowiednio w klasie III i klasie VI.
2) W przypadku gimnazjum oraz szkoły ponadgimnazjalnej – do końca lutego w ostatnim roku nauki w gimnazjum lub szkole ponadgimnazjalnej.

Część opiekunów osób niepełnosprawnych odzyska prawo do zasiłku

Opiekunom osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności i niesamodzielności zostaną przywrócone należne świadczenia. Na skutek zmian, które weszły w życie w lipcu, wiele osób straciło do nich prawo. Z początkiem lipca weszły w życie przepisy znowelizowanej ustawy o świadczeniach rodzinnych, w myśl których świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 820 zł (620 zł świadczenia oraz 200 zł z rządowego programu) przysługuje tylko niepracującym rodzicom i najbliższym krewnym dzieci niepełnosprawnych, niezależnie od dochodu rodziny, jeśli niepełnosprawność powstała przed osiągnięciem dorosłości.

Wcześniej świadczenie mogli pobierać też krewni osób z orzeczoną niepełnosprawnością, która powstała po 25. roku życia, a więc np. dzieci lub wnuki niepełnosprawnych rodziców. Teraz dla tej grupy dedykowany jest specjalny zasiłek opiekuńczy w wysokości 520 zł, przysługuje jednak tylko w przypadku, gdy łączny dochód dwóch rodzin: osoby sprawującej opiekę oraz osoby wymagającej opieki – w przeliczeniu na osobę – nie przekroczy obowiązującego kryterium dochodowego dla osób otrzymujących świadczenia rodzinne – obecnie 623 zł netto. Będą zmiany legislacyjne zmierzające do przywrócenia świadczenia pielęgnacyjnego opiekunom osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności, których niepełnosprawność powstała w dorosłym życiu, jednak prawo do tej pomocy uzależnione będzie od stopnia niesamodzielności ocenianej wg skali Barthel (określającej samodzielność pacjenta; bierze się w niej pod uwagę m.in. takie czynności jak jedzenie, poruszanie się, utrzymanie higieny osobistej, kontrolowanie czynności fizjologicznych).

Zamiana subwencji na dotację

Podczas dyskusji nad sprawozdaniem Rady Ministrów dotyczącym o działań podejmowanych w 2011 r. na rzecz realizacji postanowień Karty Praw Osób Niepełnosprawnych poseł Bogdan Rzońca (PiS) poruszył temat finansowania edukacji dzieci niepełnosprawnych. W pytaniu skierowanym do Jarosława Dudy, Sekretarza Stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, poseł Rzońca zasugerował zamianę subwencji na dotację, która by tylko „przepływała” przez samorząd jako organ prowadzący wprost do szkoły, w której uczy się niepełnosprawne dziecko.

W odpowiedzi na pytanie posła Rzońcy minister Duda również wyraził zaniepokojenie faktem, że ciągle zwiększane środki na edukację niepełnosprawnych nie do końca trafiają do tych najbardziej potrzebujących. W takiej sytuacji zdaniem Ministra warto byłoby rozważyć możliwość znaczenia tych pieniędzy, ale jednocześnie samorząd musi mieć możliwość prowadzenia własnej polityki.

To bardzo dobry krok w kierunku poprawy finansowania edukacji uczniów niepełnosprawnych. Jeśliby doszedł do skutku klasa w której uczy się dziecko niepełnosprawne mogłaby mieć charakter edukacyjno – terapeutyczny. W ten sposób dziecko w szkole otrzymałoby zwielokrotnioną pomoc psychologiczną, pedagogiczną i logopedyczną, którą dziś rodzice muszą szukać poza placówką szkolną. Życzymy rodzicom, których dzieci są dopiero u progu edukacji, aby apel posła Rzońcy został wysłuchany.

– – –

Odroczenie obowiązku szkolnego do 10 roku życia

Jakiś czas temu pisaliśmy o odroczeniu obowiązku szkolnego i niekorzystnych zmianach, które miały wejść w życie 1 września 2012 r. a mianowicie że obowiązek szkolny dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego może być odroczony do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 8 lat.

Informujemy, że w związku z przesunięciem wejścia w życia części nowelizacji ustawy o systemie oświaty, dzieci z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego nadal można odroczyć od rozpoczęcia obowiązku szkolnego.

Podstawa prawna: Art 14 punkt 1a ustawy o systemie oświaty:
W przypadku dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wychowaniem przedszkolnym może być objęte dziecko w wieku powyżej 6 lat, nie dłużej jednak niż do końca roku szkolnego w tym roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 10 lat. Obowiązek szkolny tych dzieci może być odroczony do końca roku szkolnego w tym roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 10 lat.

– – –

Szanowni Rodzice,

W ramach poszukiwania odpowiedzi na pytania dotyczące Waszych dzieci zachęcam do odwiedzenia strony biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych. Znajdziecie tam wiele ważnych informacji dotyczących m.in. następujących zagadnień:
Statusu osoby niepełnosprawnej, czyli kto, w jakim trybie i na jakich zasadach orzeka o niepełnosprawności

  • Jakie uprawnienia mają osoby niepełnosprawne i z czego one wynikają
  • Jak zaopatrzyć się w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze
  • Jak korzystać z turnusów rehabilitacyjnych
  • Podstaw zatrudnienia osób niepełnosprawnych

Stronka jest dostępna pod adresem www.niepelnosprawni.gov.pli zawiera wiele odesłań (linków) do cennych źródeł w tym potrzebnych formularzy.

– – –

Gmina musi zapewnić transport do szkoły niepełnosprawnym uczniom

Rodzice dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego nie mają obowiązku dowozić dzieci do szkoły! Obowiązek ten spoczywa na gminie. Gmina może zawrzeć z rodzicami umowę, w myśl której to oni będą dowozić dziecko do szkoły, a jednostka samorządu terytorialnego pokrywać koszty takiego przedsięwzięcia. Jeżeli jednak strony nie dojdą do porozumienia i taka umowa (dobrowolna dla obu stron) nie zostanie podpisana, to gmina nadal ma obowiązek dowieźć dziecko niepełnosprawne do najbliższej placówki, która jest w stanie zapewnić kształcenie specjalne. Nieprawidłowości należy zgłaszać do kuratorów oświaty.

Zdaniem MEN gmina musi zapewnić uczniom niepełnosprawnym bezpłatny transport i opiekę w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, gimnazjum i ponadgimnazjalnej. Obowiązkiem gminy jest również zwrot kosztów przejazdu niepełnosprawnego ucznia i jego rodziców lub prawnych opiekunów, jeżeli to oni organizują transport do szkoły.

Resort edukacji precyzuje, że przez najbliższą szkołę należy rozumieć jednocześnie taką szkołę, która zapewnia kształcenie specjalne. Dlatego dla zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki przez gminy niezbędne jest posiadanie przez dzieci z niepełnosprawnością stosownego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego.

MEN zauważa jednak, że przepisy nie regulują szczegółowo trybu zawierania umów między gminą a rodzicami. Liczba przejazdów, kilometrów i inne informacje dotyczące transportu powinny być określone wspólnie przez obie strony: gminę i rodziców. W przypadku, gdy strony nie dojdą do wspólnych ustaleń i nie zostanie zawarta między nimi umowa, obowiązek zapewnienia transportu i opieki w czasie przewozu będzie spoczywał na gminie.

– – –

Dobre wieści – świadczenie pielęgnacyjne w górę!

Rząd zatwierdził podwyżkę świadczenia pielęgnacyjnego, przysługującego rodzicom dzieci niepełnosprawnych, o 200 zł. Od 1 kwietnia 2013 roku miesięcznie otrzymają oni 820 zł. Minister Pracy i Polityki Socjalnej zapowiada kolejne podwyżki aż do zrównania świadczenia z płacą minimalną.

26 marca Rada Ministrów przyjęła program, który zakłada podwyżkę świadczeń pielęgnacyjnych o 200 zł. Zrównanie świadczenia pielęgnacyjnego z płacą minimalną potrwa pięć lat.
Podwyżka świadczeń pielęgnacyjnych to nie ostatni krok, jaki planuje rząd. Minister Władysław Kosiniak-Kamysz zapowiada również działania wspierające rodziców niepełnosprawnych dzieci, którzy po latach opieki nad dzieckiem będą chcieli wrócić na rynek pracy.
Zdaniem Ministerstwa podwyżka świadczeń pielęgnacyjnych dotyczy około 95 tysięcy rodzin.

– – –

Wyższe świadczenie pielęgnacyjne

Od kwietnia br. świadczenie pielęgnacyjne dla rodziców dzieci niepełnosprawnych, którzy sprawują nad nimi całodobową opiekę ma wzrosnąć o 200 zł. Zwiększenie to ma obowiązywać do końca 2013 r. W perspektywie 5 lat świadczenie to ma osiągnąć pułap płacy minimalnej. Podwyżka jest odpowiedzą na postulaty rodziców dzieci niepełnosprawnych, którzy ze względu na konieczność całodobowej opieki zmuszeni są zrezygnować z podjęcia pracy zawodowej i z tego tytułu powinni otrzymywać taką pomoc finansową od państwa, która będzie przynajmniej w jakiejś części ekwiwalentem wynagrodzenia w pracy zawodowej. Z zapowiadanej od kwietnia podwyżki o 200 zł skorzysta – jak powiedział minister pracy Władysław Kosiniak-Kamysz – ok. 95 tys. osób, które pobierają świadczenie pielęgnacyjne. Obecnie rodzice dzieci niepełnosprawnych otrzymują z tytułu tego świadczenia 620 zł. Oby tylko nie skończyło się na zapowiedziach…

– – –

Niedawno pisaliśmy o zakresie pomocy psychologiczno–pedagogicznej w szkołach.

12 grudnia 2012 roku MEN opublikowało na swojej stronie internetowej informację na temat nowego projektu rozporządzenia w sprawie pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Szkoły w większości miały problem z wywiązaniem się z zaleceń. Nie sprawdziło się powoływanie zespołów dla każdego ucznia wymagającego pomocy. Rozporządzenie wychodzi naprzeciw dyrektorom, chcąc ułatwić im objęcie pomocą dzieci niepełnosprawne. Cieszymy się że MEN chce ułatwiać życie dyrektorom tylko czy to ułatwi życie uczniom i ich rodzicom? Czas pokaże.

Co nowego?

  • Nowe rozporządzenie ma dać dyrektorom placówek większą niż dotychczas swobodę w zakresie organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniom, ich rodzicom i nauczycielom.
  • Wśród specjalistów świadczących pomoc psychologiczno-pedagogiczną projekt wymienia jako jedną z kluczowych osób odpowiedzialnych za udzielanie pomocy, terapeutę pedagogicznego, który prowadzi zajęcia korekcyjno-kompensacyjne dla uczniów ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się oraz z zaburzeniami i odchyleniami rozwojowymi.
  • Po rozpoznaniu potrzeb ucznia nauczyciel, wychowawca grupy lub specjalista jest zobowiązany do niezwłocznego udzielenia pomocy psychologiczno-pedagogicznej w zakresie swoich kompetencji i prowadzonych przez siebie zajęć w trakcie bieżącej pracy z uczniem, informując o tym odpowiednio wychowawcę lub dyrektora.
  • Katalog form pomocy psychologiczno-pedagogicznej w przedszkolu, szkole lub placówce rozszerzono o określenie „bieżącej pracy z uczniem”, co znaczy, że każdy nauczyciel i wychowawca w trakcie bieżącej pracy udziela pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniom, którzy takiej pomocy potrzebują.
  • Osoba zajmująca się planowaniem i koordynowaniem udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej współpracuje z innymi nauczycielami, wychowawcami grup wychowawczych i specjalistami, rodzicami ucznia lub pełnoletnim uczniem, poradniami psychologiczno-pedagogicznymi i specjalistycznymi.
  • Ze względu na potrzeby rozwojowe i edukacyjne uczniów objętych kształceniem specjalnym z uwagi na niepełnosprawność, niedostosowanie społeczne lub zagrożenie niedostosowaniem społecznym, które dotyczą wszystkich obszarów funkcjonowania ucznia w przedszkolu, szkole i placówce, w planowaniu pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczestniczą wszyscy nauczyciele, wychowawcy i specjaliści prowadzący zajęcia z uczniem.

– – –

Dyskusji na temat subwencji oświatowej na dzieci niepełnosprawne ciąg dalszy.

Waszą uwagę kierujemy na wypowiedź Rzecznika Praw Obywatelskich Prof. Ireny Lipowicz, której sytuacja dzieci niepełnosprawnych nie jest obojętna. Jako Profesor prawa administracyjnego Pani Rzecznik sympatyzuje z samorządami, jednak w tej kwestii zdecydowanie nie popiera ich działań w kwestii przeznaczania subwencji oświatowej na dzieci niepełnosprawne na inne potrzeby, niż te które wynikają z potrzeb tej grupy uczniów, które posiadają orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego.

A uczniowie niepełnosprawni? Ostatnio patronuje pani wielu inicjatywom wspierającym ich rodziców. Czy to oznacza, że ich prawa nie są respektowane?

To jeden z najbardziej palących problemów w Polsce. Nieadekwatne wsparcie uczniów niepełnosprawnych krzywdzi te dzieci i zamyka im dalszą drogę do rozwoju zawodowego. Co więcej, są one okradane. Na ucznia z orzeczoną przez poradnię pedagogiczno-psychologiczną niepełnosprawnością samorząd otrzymuje wyższą subwencję, ale często przeznacza ją na utrzymanie całej szkoły. Nie przyjmuję tłumaczeń samorządów – mimo całej mojej do nich sympatii – że obecnie nie mają wyjścia i w przyszłości to zmienią. Takie postępowanie jest nie do wybaczenia, bo dziecku, np. z porażeniem mózgowym, pomoc jest potrzebna tu i teraz, a nie za trzy lata. Za trzy lata będzie już o wiele za późno.

Pod tym adresem znajdziecie link do ciekawego artykułu na ten wciąż palący temat: wroclaw.gazeta.pl/wroclaw

– – –

Symbol schorzenia

Symbol zawarty w orzeczeniu o niepełnosprawności ma odzwierciedlać rozpoznanie uszkodzenia lub choroby, która – niezależnie od przyczyny jej powstania – powoduje zaburzenia funkcji organizmu oraz ograniczenia w wykonywaniu czynności życiowych i aktywności społecznej dziecka.

W orzeczeniu o niepełnosprawności określa się przyczynę niepełnosprawności przez wskazanie na jeden lub więcej symboli (maksymalnie trzy):
01-U – upośledzenie umysłowe;
02-P – choroby psychiczne;
03-L – zaburzenia głosu, mowy i choroby słuchu;
04-O – choroby narządu wzroku;
05-R – upośledzenie narządu ruchu;
06-E – epilepsja;
07-S – choroby układu oddechowego i krążenia;
08-T – choroby układu pokarmowego;
09-M – choroby układu moczowo-płciowego;
10-N – choroby neurologiczne;
11-I – inne, w tym schorzenia: endokrynologiczne, metaboliczne, zaburzenia enzymatyczne, choroby zakaźne i odzwierzęce, zeszpecenia, choroby układu krwiotwórczego;
12-C – całościowe zaburzenia rozwojowe.

– – –

Tęczowy poradnik – Idea 1% – szanse i zagrożenia dla Organizacji Pożytku Publicznego

Na czym polega istota 1%?

Istota tej idei polega na tym, że zamiast do budżetu 1% podatku trafia do organizacji pożytku publicznego (OPP). W żaden sposób nie zwiększa to naszych zobowiązań wobec budżetu i nie zmniejsza kwoty ewentualnego zwrotu podatku. Zachęcamy do oddania 1% na Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom „Tęcza” w Oławie, które pomaga osobom niepełnosprawnym w różnym wieku. Głównym atutem jest prowadzona na wysokim poziomie rehabilitacja ruchowa. Dzieci – jak wynika z nazwy naszej organizacji – stanowią podstawową grupę odbiorców, ponieważ w ich przypadku jest ona niezbędna.

Kto może oddać 1% podatku?

Z formalnego punktu widzenia 1% może oddać każdy podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, podatnik objęty liniową, 19-procentową stawką podatku oraz podatnik opodatkowany ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych a także podatnik rozliczający się poprzez skalę podatkową (niezależnie od źródła, np. umowy o pracę, zlecenia, praw autorskich, zbycia akcji, czy z innych źródeł). Niestety, podatnik, za którego deklarację składa organ rentowy, nie rozliczy 1% podatku.

Kiedy przekazujemy 1%?

1% podatku może być przekazany dla wybranej przez nas OPP tylko wtedy, gdy rozliczymy się w terminie. Termin na rozliczenie roczne trwa od 1 stycznia do 30 kwietnia. Inaczej jest w przypadku podatników rozliczających się na zasadach ryczałtu, wtedy termin jest krótszy – od 1 do 31 stycznia. Jeżeli podatnik spóźni się ze złożeniem deklaracji podatkowej w danym roku, to utraci prawo do przekazania 1%. Warto złożyć nawet puste zeznanie, a potem w ramach korekty przekazać kwotę na rzecz organizacji. Korektę złożyć można w terminie miesiąca po upływie terminu złożenia deklaracji podatkowej za dany rok. Co istotne, jeżeli deklarację roczną złoży się wcześniej, czyli przed 30 kwietnia, to miesięczny termin na złożenie korekty liczyć należy i tak od 30 kwietnia, a nie od dnia złożenia deklaracji.

Czego potrzebujemy, aby oddać 1%?

Wypełniając zeznanie roczne potrzebujemy w zasadzie trzech informacji:

1. Przy rozliczeniu za rok 2012, dokładna nazwa organizacji nie jest już wymagana (dotąd była wymagana),

2. numer KRS tej organizacji (błąd w numerze KRS organizacji spowoduje, że pieniądze nie będę przekazane na rzecz organizacji a korekta tych danych może okazać się niemożliwa).

3. kwota nie większa niż 1% należnego podatku (po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy w dół)

Kto zyska a kto straci na wpłacie 1%?

Podatnik nie zyska nic, ale też nic nie straci. Może jednak bezpośrednio wpłynąć na to, do kogo trafią pieniądze z jego podatku. Zyskują natomiast organizacje, dla których wpływy z 1% to często podstawowe źródło finansowania zadań statutowych.

Czy podatnik może wskazać konkretny cel?

Podatnik w deklaracji może wskazać konkretny cel, na który przekazuje 1% podatku. Nie jest to jednak informacja zobowiązująca dla organizacji pożytku publicznego. Wystarczy, że realizuje swoje cele statutowe.

Na czym polega różnica między 1% podatku a darowizną?

Darowizna na rzecz organizacji jest czym innym niż przekazanie 1% podatku. Choć faktycznie „darujemy” nasz podatek na rzecz organizacji, to urząd skarbowy traktuje tę czynność zupełnie inaczej. A zatem nie należy w żaden sposób łączyć 1% na OPP z darowizną na cele pożytku publicznego. Są to dwie, odrębne instytucje prawne. Ponadto poprzez darowiznę darczyńca uszczupla swój majątek, a poprzez wpłatę 1% nie, ponieważ i tak doszłoby ex lege do zapłaty podatku.

Jak wypadamy w porównaniu z innymi państwami?

Mimo, że w kolejnych latach systematycznie wzrasta liczba Polaków chcących przekazywać swój 1% na rzecz OPP, to wciąż statystyki Polski w porównaniu z innymi krajami wypadają słabo. Możliwość przekazywania 1% podatku na rzecz OPP obowiązuje od roku 2004. Jednak wciąż stosunkowo niewielki procent Polaków decyduje się na ten prosty krok. W ubiegłym roku z tej możliwości skorzystało ok. 38% podatników tymczasem we Francji lub Czechach aż 60%.

Co jest tego powodem?

Przede wszystkim słaby poziom zaufania społeczeństwa do organizacji pozarządowych i przekonanie, że dochodzi w nich do nadużyć i prywaty. Ponadto, w gronie 62% znaleźli się głównie emeryci, renciści i osoby ubogie. Warte zauważenia jest, że zeznanie podatkowe PIT za emerytów i rencistów wypełnia ZUS i nie mają oni możliwości oddania 1%. Ponadto wiele osób tłumaczy, że ich 1% jest zbyt niski, by miał znaczenie. Tymczasem, to właśnie takie „małe cegiełki” odgrywają „wielką rolę” w końcowym bilansie OPP. Zatem nawet jeśli jest to 1 zł nie rezygnujmy z oddania 1% na OPP.

Czy są jakieś zagrożenia?

Powszechnie znaną praktyką jest zakładanie subkont na rzecz konkretnych osób. Jest to legalne i w wielu przypadkach niezbędne dla ich prawidłowego rozwoju. Często jednak rodzice należą jednocześnie do OPP, która również zbiera wpływy z tytułu 1%. W konsekwencji dochodzi do dublowania, gdyż rodzice otrzymują 1% na prywatne subkonto i jednocześnie korzystają z rehabilitacji w OPP, w której nie partycypują w trudach organizowania akcji 1%, co więcej odmawiają w niej udziału, np. roznoszenia ulotek. Koncentrują się na swoim interesie, tymczasem ktoś inny – pomijając własny – pracuje na ich rzecz. Szkoda, że prawodawca nie zauważył jeszcze tego problemu, nie wykluczamy, że zwrócimy na to uwagę w liście otwartym Rzecznika Praw Obywatelskich i Rzecznika Praw Osób Niepełnosprawnych. Kolejny problem zbierania 1% na prywatne subkonto to kwestia kontroli wydatkowanych środków, której praktycznie nie ma. Rodzic może napisać w ulotce, że zbiera np. na turnus rehabilitacyjny a następnie przeznaczyć zebrane środki na zupełnie inny cel. Tymczasem działalność OPP jest w pełni transparentna i podlega ustawicznej kontroli.

Jakie jeszcze występują problemy?

Osoby działające w organizacjach skarżą się głównie na opieszałość w przekazywaniu pieniędzy na konta organizacji przez urzędy skarbowe, które mają na to czas do końca lipca. W niektórych przypadkach trwa to jeszcze dłużej. To oznacza, że choć formalnie organizacja otrzymała od swoich darczyńców wsparcie, to przez trzy miesiące nie może tymi środkami dysponować. Nie otrzymuje również informacji o tym, na jakie wpłaty może ostatecznie liczyć. Taka sytuacja utrudnia planowanie ważnych działań i udzielanie pomocy osobom, które nie powinny na nią czekać.

Dlaczego 1% zaspokaja potrzebę pomagania?

Ponieważ oddając swój 1% na OPP mamy wrażenie, że uczestniczymy w czymś dobrym a zatem utożsamiamy to z filantropią. W rzeczywistości nie ma to z nią związku, ponieważ w ramach 1% decyduje się o zadedykowaniu pieniędzy na OPP, które do nas nie należą, lecz stanowią część środków budżetu państwa. Niemniej cały mechanizm jest ogromnie pożyteczny. Mimo, że został stworzony przez rządzących to nie władza jest tu bohaterem, lecz każdy, kto chce mieć swój udział w akcji 1%. Jeśli przekażecie go nam – będziemy po stokroć wdzięczni. Żałujemy, że nie możemy podziękować Wam z osobna, więc już teraz dziękujemy wszystkim, którzy zechcą nam zaufać. Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom „Tęcza” w Oławie nie byłoby w tym miejscu w którym jest, gdyby nie wpłaty z tytułu 1%.

– – –

Zmiany w ustawie o świadczeniach rodzinnych

Prezydent Bronisław Komorowski podpisał nowelizację ustawy o świadczeniach rodzinnych zmieniającą między innymi zasady przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego.

Zgodnie z przyjętą przez rząd nowelizacją ustawy o świadczeniach rodzinnych (Ustawa z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych, Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm) od 1 stycznia 2013 roku przyznawane są dwa rodzaje świadczeń: świadczenie pielęgnacyjne, niezależne od dochodu na osobę w rodzinie, oraz specjalny zasiłek opiekuńczy (uzależniony od dochodu na osobę w rodzinie).

Świadczenie pielęgnacyjne

Dla kogo? Do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego uprawnieni są rodzice, opiekunowie faktyczni dziecka, osoby będące rodzinami zastępczymi, inne osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny (z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności). Warunkiem otrzymania świadczenia jest rezygnacja z pracy zarobkowej na rzecz opieki nad osobą niepełnosprawną. Istotny jest także moment powstania niepełnosprawności: musi to być przed ukończeniem 18 roku życia lub w trakcie nauki szkolnej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. A zatem prawo do tego świadczenia mają także inne osoby niż rodzice, na przykład dziadkowie, brat lub siostra, czyli osoby zobowiązane do alimentacji, jednak pod warunkiem, że rodzice dziecka albo sami są niepełnosprawni, albo zostali pozbawieni praw rodzicielskich.

Ile wynosi świadczenie? Wysokość świadczenia pielęgnacyjnego jest niezależna od dochodu w rodzinie i od 1 stycznia zostaje podniesiona do 620 zł (do tej pory było to 520 zł). Od 1 lipca 2013 r. świadczenie pielęgnacyjne będzie wypłacane już tylko osobom uprawnionym do niego na podstawie nowych przepisów a nie osobom, które próbowały uprawdopodobnić na różne sposoby przed organem fakt sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną.

Specjalny zasiłek opiekuńczy

Nowelizacja wprowadza także nowe świadczenie – specjalny zasiłek opiekuńczy w wysokości 520 zł miesięcznie, który przyznawany będzie z tytułu opieki nad niepełnosprawną osobą dorosłą, wymagającą stałej opieki, w sytuacji, gdy opiekun rezygnuje z zatrudnienia.

Specjalny zasiłek opiekuńczy przysługiwać będzie wtedy, gdy niepełnosprawność została stwierdzona czy nabyta po 25. roku życia lub związana jest np. z wiekiem osoby, nad którą trzeba sprawować opiekę. Zasiłek przyznawany będzie rodzicom, ale tylko w przypadku, kiedy jedno z nich zrezygnowało z pracy zawodowej. Zasiłek nie będzie natomiast przysługiwał rodzicowi, który nigdy pracy nie podejmował. Przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego jest uzależnione od kryterium dochodowego dochodu dwóch rodzin: opiekuna i osoby niesamodzielnej. Aby świadczenie zostało przyznane, średni dochód w tych dwóch rodzinach nie może przekroczyć 623 złotych na osobę, czyli tyle, ile wynosi obowiązujące kryterium dochodowe dla osób otrzymujących świadczenia rodzinne (obecnie dla rodzin z dzieckiem niepełnosprawnym wynosi ono właśnie 623 zł).

Osoby sprawujące opiekę nie będą miały prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego m.in. wtedy, gdy mają już ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, a także zasiłku pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego.

– – –

Godziny karciane mogą być dla uczniów niepełnosprawnych

Godziny karciane to godziny do dyspozycji dyrektora, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 lit. a i b ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela, Mogą być one przeznaczane na realizację zajęć zwiększających szanse edukacyjne uczniów, tj. np. na pracę z uczniem zdolnym lub z uczniem mającym trudności w nauce oraz realizację zajęć rozwijających zainteresowania uczniów.

Zajęcia organizowane w ramach powyższych godzin powinny zatem wychodzić naprzeciw indywidualnym potrzebom uczniów i służyć udzielaniu im pomocy zarówno w przezwyciężaniu trudności w nauce, jak też rozwijaniu zdolności i zainteresowań. Wszystkie zajęcia organizowane w ramach pomocy psychologiczno-pedagogicznej mogą być realizowane w ramach tych godzin. Mogą pełnić również funkcję opiekuńczą poprzez wzbogacenie oferty świetlicy zapewniającej uczniom szkoły podstawowej i gimnazjum opiekę podczas pobytu w szkole w czasie wolnym od zajęć. Podjęcie decyzji w kwestii, jakie zajęcia będą realizowane w danej szkole w ramach tych godzin należy do kompetencji dyrektora szkoły.

Należy jednak wyraźnie podkreślić, że godzin, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 lit. a i b ustawy Karta Nauczyciela, nie można przeznaczyć na realizację zajęć rewalidacyjnych, które traktowane są analogicznie jak obowiązkowe zajęcia edukacyjne wskazane w ramowych planach nauczania. Różnica polega na tym, że zajęcia rewalidacyjne organizowane są wyłącznie dla uczniów niepełnosprawnych posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, wydane przez publiczną poradnię psychologiczno-pedagogiczną.

Więcej pieniędzy dla pracodawców zatrudniających osoby niepełnosprawne – zmiana rozporządzenia w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.
Od września pracodawcy otrzymują dofinansowanie do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych w wyższej wysokości, z uwagi na zmianę wysokości najniższego wynagrodzenia, które od września br. wynosi 1386 zł. Nową wysokość wynagrodzenia pracodawcy muszą uwzględnić w informacji o wynagrodzeniach, zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych.

Nowa wysokość wynagrodzenia została wprowadzona przez art. 3 ustawy z dnia 28 czerwca 2012 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 986).

Rozporządzenie wchodzi w życie 8 listopada 2012 r.

– – –

Karty parkingowe – koniec z parkowaniem na miejscach dla osób niepełnosprawnych przez osoby nieuprawnione?
Wprowadzenie centralnego rejestru kart parkingowych uprawniających do parkowania na miejscach dla osób niepełnosprawnych i pięcioletniego terminu ich ważności – przewiduje projekt ustawy zgłoszony przez posłów z sejmowej komisji polityki społecznej i rodziny w lipcu 2012 r. Intencją projektu jest ukrócenie nadużycia związanego z używaniem kart parkingowych dla niepełnosprawnych, które obecnie wydawane są bezterminowo.

Często zdarza się używanie kart podrobionych, posługiwanie się kartami osób zmarłych lub członków rodzin mieszkających w innym rejonie kraju. Obecnie karta ważna jest tylko wtedy, gdy osoba niepełnosprawna uczestniczy w podróży – jako pasażer lub kierowca. Służbom kontrolującym trudno jest zweryfikować – gdy samochód stoi zaparkowany na miejscu dla niepełnosprawnych – czy osoba uprawniona była przewożona w danym samochodzie.

Autorzy projektu proponują, by karta była wydawana na pięć lat – ograniczy to przypadki posługiwania się kartą osoby już nieżyjącej. Przewidują także wprowadzenie technicznych zabezpieczeń utrudniających podrobienie karty oraz centralnej ewidencji kart. Ułatwi to sprawdzenie, czy karta jest oryginalna. W rejestrze miałyby być umieszczane numer PESEL oraz adres posiadacza (nie będzie on umieszczany na karcie). Może być to pomocne w ustaleniu, czy osoba niepełnosprawna rzeczywiście podróżowała samochodem.
Projekt przewiduje też zwiększenie kar za nieuprawnione korzystanie z karty – grozić ma za to grzywna do 5 tys. zł.

– – –

Programem „Wyprawka szkolna” 2012 są objęci uczniowie posiadający orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego:
• słabowidzący,
• niesłyszący,
• z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim,
• z niepełnosprawnościami sprzężonymi (gdy jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność wymieniona wyżej),
uczęszczający do szkół podstawowych, gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych.
W świetle programu, dofinansowanie zakupu podręczników wynosi:
• 180 zł dla uczniów klas I-III szkoły podstawowej,
• 210 zł dla uczniów klas IV szkoły podstawowej oraz niepełnosprawnych uczniów klas IV-VI szkoły podstawowej,
• 325 zł dla niepełnosprawnych uczniów gimnazjum,
• 352 zł dla uczniów klasy I szkół ponadgimnazjalnych i niepełnosprawnych uczniów szkół ponadgimnazjalnych.

– – –

Wprawdzie temat subwencji oświatowej na dzieci niepełnosprawne nie jest zagadnieniem nowym, ale w kontekście dowolnego szatkowania pieniędzy przez gminy nabrał nowego znaczenia. Oto niektóre, ważniejsze pytania i odpowiedzi, dotyczące finansowania edukacji naszych dzieci.

Co to jest subwencja oświatowa?

Subwencja oświatowa, a poprawnie: część oświatowa subwencji ogólnej, naliczana jest dla każdej jednostki samorządu terytorialnego w oparciu o skomplikowany algorytm. Można go znaleźć w Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej w sprawie podziału części oświatowej subwencji ogólnej, wydawanym co roku w grudniu na rok następny (na chwilę obecną jest to Rozporządzenie MEN z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2012 – Dz. U. 2011 nr 288 poz. 1693).

Jak oblicza się kwotę przypadającą na ucznia niepełnosprawnego?

Algorytm ten uwzględnia zarówno liczbę nauczycieli, jak i uczniów. Co ważne, uwzględnia też liczbę uczniów z konkretnymi rodzajami niepełnosprawności. W rozporządzeniu są dla nich określone tzw. wagi, czyli mnożniki. Po znalezieniu odpowiedniego rodzaju niepełnosprawności i jego wagi należy pomnożyć ją przez tzw. stawkę bazową – dzięki czemu wiadomo, ile środków rocznie otrzymuje dana jednostka samorządu na ucznia z orzeczeniem o niepełnosprawności. Do określenia dokładnej wielkości stawki bazowej (tzw. ucznia przeliczeniowego) dla danej gminy potrzebny jest dokument o nazwie „Metryczka subwencji”. Dla dużych miast, które są zarówno gminą, jak i powiatem, MEN opracowuje dwie odrębne metryczki – jedną z tytułu realizowania zadań oświatowych gminy, drugą – zadań oświatowych powiatu.

Co można zrobić, aby dowiedzieć się jaka jest stawka roczna na nasze dziecko?

Skomplikowanego algorytmu nie musimy jednak obliczać sami. Na mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej może o to wystąpić każdy obywatel, kierując wniosek do właściwej jednostki samorządu terytorialnego (w przypadku szkół podstawowych – do gminy)

Jakie są przykładowe stawki roczne subwencji?

Orientacyjne stawki roczne (bez uwzględnienie wskaźnika korygującego dla gminy) wynoszą: zdrowy uczeń: 4.717 zł, uczeń z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim – 6.604 zł., uczeń słabowidzący, z niepełnosprawnością ruchową lub zaburzeniami psychicznymi – 13.679 zł, uczeń z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym – 16.981 zł, uczeń z tzw. „niepełnosprawnością sprzężoną” lub autyzmem – 44.812 zł

W jaki sposób naliczana jest stawka?

Stawka na ucznia z niepełnosprawnością naliczana jest na podstawie zarejestrowanego przez dyrektora orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego niezależnie od tego, czy dziecko kształci się w szkole ogólnodostępnej czy specjalnej.

Jakie prawa ma rodzic?

Obecnie rodzic mimo wiedzy o wielkości subwencji może jedynie żądać realizacji zaleceń z orzeczenia, a szkoła ma obowiązek je realizować. Rodzic, który twierdzi, że nie są realizowane zalecenia z orzeczenia, powinien wiedzieć, że sprawa ta jest przedmiotem tzw. nadzoru pedagogicznego i najwłaściwszym organem jest tu kuratorium. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest właściwy w sytuacji, gdy dyrektor twierdzi, że brak mu środków, godzin, sprzętu itp. na realizację zaleceń. Wynika to z faktu, że podmiotem odpowiedzialnym za finanse szkoły jest organ wykonawczy gminy.

Czy środki finansowe na pewno trafią do szkoły?

Paradoks obecnego systemu finansowania edukacji uczniów niepełnosprawnych polega na tym, że środki z tytułu subwencji oświatowej, które otrzymuje samorząd z budżetu państwa nie muszą być przekazane do placówki, w której uczy się dziecko. Choć nie jest to regułą samorządy te „ekstra” pieniądze przeznaczają na ogólne zadania edukacyjne z pominięciem celu, na które je dostały lub nawet na zupełnie inne cele w ogóle nie związane z edukacją. Dzięki nim można byłoby m.in. zapewnić dziecku asystenta, zajęcia rehabilitacyjne i terapeutyczne, dowóz do szkoły. Dowolność wydatkowania środków z subwencji oświatowej wynika z przepisów dotyczących finansów publicznych i dochodów jednostek samorządu terytorialnego, jest zatem niestety całkowicie legalna. Brakuje ustawowych sankcji, grożących za nierealizowanie zaleceń wynikających z przepisów prawa. Tymczasem za realizację specjalnych potrzeb edukacyjnych dzieci płacą rodzice lub przejmują je organizacje pozarządowe.

Jak wyeliminować patologię subwencyjną?

Sprawą zainteresowała się Rzecznik Praw Obywatelskich Prof. Irena Lipowicz we współpracy z rzecznikiem uczniów niepełnosprawnych dr Pawłem Kubickim. Uważają oni, że pieniądze z subwencji oświatowej na dziecko niepełnosprawne powinny trafiać do szkoły, do której ono uczęszcza, a nie do gminy. Zdaniem Kubickiego oraz rodziców dzieci i pomagających im organizacji subwencję należałoby zmienić na dotację i powiązać pieniądze z placówką, do której uczęszcza dziecko. Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom „Tęcza” w Oławie, w którym większość Podopiecznych to uczniowie w pełni popiera tę ideę.

– – –

Konwencja Praw Osób Niepełnosprawnych już podpisana

Dnia 6 września 2012 września Prezydent RP Bronisław Komorowski ratyfikował Konwencję Praw Osób Niepełnosprawnych uchwaloną przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 13 grudnia 2006. Sytuacja prawna osób niepełnosprawnych w Polsce nie jest łatwa. Nie należy się spodziewać, że za sprawą podpisania Konwencji od razu nastąpi poprawa bytu tej grupy społecznej. Jednak w dłuższej perspektywie można (i trzeba) oczekiwać od organów władzy publicznej podejmowania działań w kierunku wyrównywania szans rozwojowych. Powinny to być przede wszystkim rozwiązania systemowe (jak w przypadku praw wyborczych) ale też drobne korekty przepisów ułatwiających życie osobom niepełnosprawnym.

Czym jest Konwencja Praw Osób Niepełnosprawnych?

Konwencja ONZ jest międzynarodowym aktem prawnym, co oznacza, że po jej ratyfikacji państwa sygnatariusze są zobligowane do podjęcia wszelkich starań by urzeczywistnić zawarte w niej zapisy. Oznacza to usuwanie wszelkich barier i respektowania praw osób niepełnosprawnych. Chodzi zarówno o podejmowanie samych działań, ale również monitorowanie ich realizacji.

Jaką moc ma Konwencja w Polsce?

Warto wiedzieć, że Konwencja jest ratyfikowaną umową międzynarodową a co za tym idzie stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa w Polsce. Można czerpać z niej uprawnienia jak również się na nią powoływać przed organami władzy publicznej (organami służby zdrowia, pomocy społecznej, szkolnictwa i innymi).

Jaka jest idea Konwencji?

Ideą Konwencji jest zrównanie praw osób niepełnosprawnych z prawami ludzi zdrowych w sferze m.in. swobody poruszania się, dostępu do przestrzeni i budynków użyteczności publicznej, komunikacji, informacji, transportu, informacji i komunikacji, a także do ochrony zdrowia, edukacji, życia prywatnego i rodzinnego oraz udziału w życiu politycznym i kulturalnym. Wszelkie przejawy różnicowania, ograniczania ze względu na niepełnosprawność to dyskryminacja (jak to się ma do wynagrodzeń paraolimpijczyków ? – przykłady nierównego traktowania można mnożyć).

Pojęcie osoby niepełnosprawnej w świetle Konwencji

Osoby niepełnosprawne w rozumieniu Konwencji to osoby z długotrwałą obniżoną sprawnością fizyczną, umysłową, intelektualną lub sensoryczną.

Co daje niepełnosprawnym fakt, że Polska ratyfikowała Konwencję Praw Osób Niepełnosprawnych?

Ratyfikacja Konwencji Praw Osób Niepełnosprawnych oznacza dla osób dotkniętych niepełnosprawnością, że mają dodatkowy argument w walce z barierami, jakie pojawiają się na ich drodze w codziennym życiu dotyczących np. swobody poruszania się lub dostępności do obiektów użyteczności publicznej lub służby zdrowia (sic!). Najłatwiej będzie zlikwidować bariery w zakresie wymiany informacji, gdyż to w dobie internetu już nieźle funkcjonuje. Znacznie trudniej pokonać bariery architektoniczno – budowlane i komunikacyjne (może PKP w ramach „wielkiego remontu” otworzy swoje „kolejowe serce” dla osób niepełnosprawnych i usprawni ich poruszanie się na dworcach ?). To samo dotyczy budynków użyteczności publicznej jak ośrodki kultury, teatry, muzea (dziś niepełnosprawny ma do dyspozycji place, parki miejskie i skwery, czyli wszystko to co jest pozbawione schodów). Przykładów barier, jakie w Polsce stoją przed osobami niepełnosprawnymi jest wiele. W jakiej kolejce osoby te muszą stanąć, by uzyskać rehabilitację w ramach NFZ nie trzeba przypominać. Ile przeszkód w zakresie równego dostępu do edukacji muszą pokonać wiedzą tylko rodzice dzieci niepełnosprawnych.

– – –

Pomoc psychologiczno-pedagogiczna w szkołach

Co możesz wiedzieć o pomocy psychologiczno – pedagogicznej, udzielanej w placówkach oświatowych? (wybrano w kontekście osób posiadających orzeczenie o niepełnosprawności, czyli podopiecznych SPD „Tęcza”)

1. Podstawa prawna:

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (wchodzi w życie ostatecznie w roku szkolnym 2012/2013 czyli od 1 września).

2. Kto jej udziela?

Pomocy psychologiczno-pedagogicznej w przedszkolu, szkole i placówce udzielają uczniom nauczyciele, wychowawcy grup wychowawczych oraz specjaliści wykonujący w przedszkolu, szkole i placówce zadania z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej, w szczególności psycholodzy, pedagodzy, logopedzi i doradcy zawodowi, zwani dalej „specjalistami”.

3. Formy pomocy dla uczniów niepełnosprawnych.

W szkole pomoc psychologiczno-pedagogiczna jest udzielana uczniom w formie:
1) klas terapeutycznych;
2) (…)
3) zajęć dydaktyczno-wyrównawczych;
4) zajęć korekcyjno-kompensacyjnych, logopedycznych, socjoterapeutycznych oraz innych zajęć o charakterze terapeutycznym;
5) zajęć związanych z wyborem kierunku kształcenia i zawodu – w przypadku uczniów gimnazjum i szkół ponadgimnazjalnych;
6) porad i konsultacji.

4. Co to jest klasa terapeutyczna?

  • Klasy terapeutyczne organizuje się dla uczniów wykazujących jednorodne lub sprzężone zaburzenia, wymagających dostosowania organizacji i procesu nauczania do ich specyficznych potrzeb edukacyjnych oraz długotrwałej pomocy specjalistycznej.
  • Klas terapeutycznych nie organizuje się w szkołach specjalnych (a więc jest to klasa w szkole ogólnodostępnej).
  • Zajęcia w klasach terapeutycznych prowadzą nauczyciele właściwych zajęć edukacyjnych.
  • Nauczanie w klasach terapeutycznych jest prowadzone według realizowanych w danej szkole programów nauczania, z dostosowaniem metod i form ich realizacji do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych uczniów.
  • Liczba uczniów w klasie terapeutycznej wynosi do 15 (tu chodzi o klasy nowo tworzone, a nie już istniejące).
  • Objęcie ucznia nauką w klasie terapeutycznej wymaga opinii poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej.

5. Jakie rodzaje zajęć terapeutycznych dla uczniów niepełnosprawnych w placówkach oświatowych?

  • Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne (dla uczniów z zaburzeniami i odchyleniami rozwojowymi lub specyficznymi trudnościami w uczeniu się). Liczba uczestników zajęć wynosi do 5.
  • Zajęcia logopedyczne organizuje się dla uczniów z zaburzeniami mowy, które powodują zaburzenia komunikacji językowej oraz utrudniają naukę. Liczba uczestników zajęć wynosi do 4.
  • Zajęcia socjoterapeutyczne oraz inne zajęcia o charakterze terapeutycznym organizuje się dla uczniów z dysfunkcjami i zaburzeniami utrudniającymi funkcjonowanie społeczne. Liczba uczestników zajęć wynosi do 10.
  • Godzina zajęć specjalistycznych wynosi 60 minut.

6. Kto się zajmuje udzielaniem pomocy?

Jest to zadanie zespołu składającego się z nauczycieli, wychowawców grup wychowawczych oraz specjalistów, prowadzących zajęcia z uczniem, który tworzy dyrektor placówki.

7. Dla kogo?

  • Dla ucznia posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego,
  • dla ucznia posiadającego orzeczenie o potrzebie indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego,
  • dla ucznia posiadającego orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania lub opinię poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej.

8. Co należy oczekiwać od zespołu?

  • Ustalenia zakresu, w którym uczeń wymaga pomocy psychologiczno-pedagogicznej z uwagi na indywidualne potrzeby rozwojowe i edukacyjne oraz możliwości psychofizyczne,
  • określenia zalecanych form, sposobów i okresu udzielania uczniowi pomocy psychologiczno-pedagogicznej, z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych ucznia, a w przypadku ucznia posiadającego orzeczenie lub opinię, także z uwzględnieniem zaleceń zawartych w orzeczeniu lub opinii;
  • zaplanowanie działań z zakresu doradztwa edukacyjno-zawodowego i sposobu ich realizacji – w przypadku ucznia gimnazjum i szkoły ponadgimnazjalnej.

9. Kto decyduje o formach, sposobach oraz wymiarze godzin pomocy?

Decyduje o tym Dyrektor placówki na podstawie zaleceń Zespołu.

10. Co z wymiarem godzinowym?

Wymiar godzin zajęć, ustala się z uwzględnieniem godzin do dyspozycji Dyrektora szkoły, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. -Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674, z późn. zm.3). Z tych ostatnich przepisów wynika, że są to 2 godz. tygodniowo.

11. Skąd wiemy jaką pomoc oferuje nam placówka, do której uczęszcza nasze dziecko?

O ustalonych dla ucznia formach, sposobach i okresie udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz wymiarze godzin, w którym poszczególne formy pomocy będą realizowane, dyrektor przedszkola, szkoły i placówki, niezwłocznie informuje na piśmie rodziców ucznia.

12. Podsumowanie, czyli czego rodzice powinni oczekiwać?

  • Powołania zespołu,
  • ustalenia zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej,
  • pomoc nie powinna ograniczać się wyłącznie do zajęć z pedagogiem. Obowiązkiem jej udzielenia jest też psycholog i logopeda (zob. pkt 2),
  • grupowych zajęć terapeutycznych (zob. pkt 5) – np. zajęć socjoterapeutycznych,
  • informacji na piśmie.

13. Kiedy powinniśmy otrzymać informację o udzielonej pomocy?

Czynności w zakresie udzielania pomocy powinny być podjęte w takim czasie, aby rodzic najpóźniej do czasu rozpoczęcia nauki otrzymał na piśmie informację o udzielonej pomocy psychologiczno-pedagogicznej. W stosunku do uczniów klas pierwszych należałoby przesunąć ten termin do czasu zapoznania się z indywidualnymi potrzebami ucznia.

14. Czy szkoła może zwolnić się z obowiązku wdrażania przepisów rozporządzenia?

Przepisy rozporządzenia nie mają charakteru uznaniowego (czyli szkoła nie ma wyboru czy udzielić pomocy czy też nie) lecz mają moc powszechnego obowiązywania. To zaś oznacza, że placówka oświatowa nie może zwolnić się w żaden sposób od wykonywania przepisów powszechnie obowiązującego prawa lub odraczać w czasie ich wykonywanie.

15. Jaka jest rola rodzica dziecka niepełnosprawnego w omawianym zakresie?

Rodzic dziecka niepełnosprawnego nie może ograniczać się wyłącznie do formułowania względem szkoły swoich oczekiwań. Może i powinien to czynić, jednak z zakresu władzy rodzicielskiej wynikają dla rodzica nie tylko prawa ale i obowiązki. W zakresie pomocy udzielanej przez placówki oświatowe rodzic ma obowiązek współpracować ze szkołą i aktywnie uczestniczyć w procesie rewalidacji dziecka niepełnosprawnego.

– – –

Świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 620 zł, przyznawane tylko rodzicom niepełnosprawnych dzieci – to najważniejsza zmiana w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Projekt nowelizacji ustawy zaprezentowany został na stronie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej.

Projekt zakłada dwa rodzaje świadczeń:

  • świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 620 zł dla rodziców dzieci niepełnosprawnych oraz osób, które wystąpiły o przysposobienie dziecka, a także rodzin zastępczych spokrewnionych. Świadczenie nadal uniezależnione byłoby od kryterium dochodowego i przyznawane z tytułu opieki sprawowanej nad dzieckiem (bez względu na jego wiek) legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności lub niepełnosprawności ze wskazaniem o konieczności opieki lub pomocy innej osoby.
  • specjalny zasiłek opiekuńczy w wysokości 520 zł dla innych osób, na których ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z pracy, aby zająć się niepełnosprawnym członkiem rodziny i w przypadku, gdy nie ma osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu albo gdy ta osoba nie jest w stanie sprawować opieki. Świadczenie to uzależnione będzie od kryterium dochodowego.

Z projektem nowelizacji można zapoznać się na stronie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej.

– – –

Odroczenie obowiązku szkolnego – zmiany w obowiązujących przepisach od roku szkolnego 2012/2013

Z treści art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw wynika, że przepis mówiący o tym, że obowiązek szkolny może być odroczony tylko do ukończenia przez dziecko ósmego roku życia (a nie jak dotychczas do dziesiątego roku życia) wchodzi w życie dopiero z dniem 1 września 2012 r., a zatem będzie obowiązywał począwszy od roku szkolnego 2012/2013.

Obecnie obowiązek szkolny dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego może być odroczony do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 10 lat. Przepis ten obowiązuje do 31 sierpnia 2012 r., a zatem obejmuje jeszcze rok szkolny 2011/2012.

Nowy przepis, zgodnie z którym obowiązek szkolny dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego może być odroczony do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 8 lat wchodzi w życie 1 września 2012 r.

– – –

Zmiany w sprawie udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w szkołach

Kolejną zmianą, która obejmie dzieci niepełnosprawne uczące się w klasach integracyjnych to zwiększenie liczby godzin rewalidacyjnych. Dzieci będą miały już nie jedną ale dwie godziny tygodniowo zajęć rewalidacyjnych. Zmiana wchodzi w życie 1 września 2012 roku.

Wynika ona z rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz. U. 2010 nr 228 poz. 1487) Obowiązuje ono od 1 lutego 2011 w przedszkolach oraz gimnazjach wszystkich typów oraz w placówkach, a ponadto w szkołach podstawowych specjalnych i szkołach ponadgimnazjalnych specjalnych. W szkołach tych do 30 kwietnia 2011 dyrektorzy mieli ustalić dla uczniów formy, sposoby i okresy udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w roku szkolnym 2011/12, na podstawie zaleceń zespołów działających w szkole. W pozostałych szkołach, a więc w szkołach podstawowych i ponadpodstawowych ogólnodostępnych, integracyjnych i z oddziałami integracyjnymi, nowe zasady udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej obowiązują od roku szkolnego 2012/13.
Warto zapoznać się z tymi przepisami, aby wiedzieć czego możemy oczekiwać od szkoły do której chodzi nasze dziecko.

Zgodnie z brzmieniem § 6 ust. 1a pkt 1, w przypadku ucznia posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego nauczyciel będzie obowiązany dostosować temu uczniowi wymagania edukacyjne wynikające z programu nauczania do jego indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych biorąc pod uwagę:

  • posiadane przez ucznia orzeczenie (tak jak dotychczas), oraz
  • ustalenia zawarte w opracowanym dla niego indywidualnym programie edukacyjno-terapeutycznym.